راه رفتنی رو باید رفت... در بستنی رو باید؟... یه مدت نیستم... احتمالاً دو ماه... شاید هم کمتر... گفتم بگم که نگید نگفتی... اینجا رو هم دیگه نمیذارم روی حالت stand by... همین شکلی بمونه ملت از برکت وجودش فیض ببرند... دیگه همین... از خودتون مراقبت کنید... حتی شما دوست عزیز :)

فکر کنم مردم اروپا هم الآن دیگه خواب باشند... اما من هنوز نخوابیدم که هیچ تازه چشم هام هم اینجوریه O_O... میگن وقتی یکی بی خواب میشه یعنی یکی داره بهش فکر میکنه... خداوکیلی الآن وقت فکر کردن به موجودی مثل منه؟!!!... خواهشاً در انتخاب شخص مورد فکرتون دقت کنید اجازه بدید ما هم چند ساعت بخوابیم... با تشکر... مسئولین هم بعد از موضوع ورود بانوان به استادیوم ها به مسئله بی خوابی جوانان هم رسیدگی کنند... باز هم با تشکر :|

ما آدم های معمولی از قهرمان های سینما خیلی چیزها می تونیم یاد بگیریم... اما بعضی وقت ها به جای اینکه از اونها یاد بگیریم در مقابلشون احساس حقارت می کنیم... به خاطر اینکه مثل اونها فکر نمی کنیم و مثل اونها رفتار نمی کنیم... به خاطر اینکه خیلی راحت تسلیم میشیم و مثل اونها جنگیدن برای پیروز شدن رو بلد نیستیم... خوش به حال قهرمان ها... خیلی دوست داشتنی اند.

+ بشنوید.

تنهایی یعنی با هیشکی حرف نزنی... یعنی حرف هات رو هیشکی نفهمه... یعنی حوصله شنیدن حرف های هیشکی رو نداشته باشی... تنهایی یعنی تا ساعت چهار صبح بیدار باشی... تنهایی این نیست که هیشکی دور و برت نباشه... تنهایی یعنی یه نفر نباشه... فقط یه نفر.

تهران شهر مزخرفیه... شلوغی... ترافیکی که هیچ وقت تموم نمیشه... هوایی که در بهترین حالت بیشتر از دو ساعت تمیز نمی مونه... آدم های خسته... آدم های بی حال و بی حوصله... اما یه خوبی هایی هم داره... مثلاً من دیروز دو تا کتاب خریدم دو هزار تومن :|

نه روز از سال جدید گذشته و حسن آقای روحانی تازه یادش اومده sms بده که مثلاً عید شما مبارک و این جور حرف ها... من هم از همین تریبون (چون تریبون دیگه ای ندارم) به ایشون میگم "عید شما هم مبارک... ایشالله این آخرین sms تبریک عیدتون باشه... با تشکر".

از جمله افتخارات من اینه که هیشکی به غیر از من حق نداره حلما رو ماچ کنه... و اینکه حلما هیشکی رو به غیر من ماچ نمیکنه... به غیر از این دو مورد موفقیت چشم گیر دیگه ای توی چند سال گذشته نداشتم.

+ البته این یکی از معجزات سربازیه :)

پسرم، شب ها اگه وقت آزاد داشتی و حوصله هم داشتی توی خیابون های شهر قدم بزن... به شهر و آدم هاش نگاه کن... و به روزهای گذشته و روزهایی که هنوز نیومده فکر کن... ولی حواست باشه اونقدر راه نری که از زانو درد نتونی بخوابی :|

متاسفانه الآن اگه بخوای یه خونه جمع و جور توی یه کوچه خلوت داشته باشی که سالی یه بار یه دسته پرستو از بالای سرش پرواز کنند و یه حیاط کوچولو داشته باشه با یه صندلی چوبی که غروب ها روش بشینی و چایی بخوری انقدر رویایی به نظر می رسه که حتی وقتی بهش فکر می کنی به این حجم از خوش خیالی می خندی و ترجیح میدی بری پشت کامپیوتر بشینی و pes 2013 بازی کنی و به جای رویاپردازی از واقعیت های موجود لذت ببری.

آقا یکی از سخت ترین کارهای دنیا اینه که به تصمیم آدم ها، سلیقه آدم ها و طرز تفکر آدم ها احترام بذاری... مگه نه؟... اگه دروغ میگم بگید دروغ میگی.